Auteur: Greet Abbink (niet zonder toestemming overnemen)

Van 28 februari tot 8 maart 2010 was ik in Engeland om een aantal Live shows te bezoeken van de Amerikaanse Dog Whisperer Cesar Millan. Twee jaar geleden zag ik een aantal afleveringen van de Dog Whisperer show op TV, tijdens een vakantie in Engeland, waar mijn nichtje mij op attendeerde. Ik was direct gefascineerd door deze man en besloot bij thuiskomst op het internet meer informatie te vinden.

Het team van de UK Tour; Suzie met hondje, ik met rode vest en Cesar met Pet.

In Nederland was de serie al eerder uitgezonden door SBS6, het heette toen "de opvoedpolitie voor dieren" en er waren zelfs acties ondernomen door in Nederland bekende organisaties op het gebied van honden om de serie van de buis te krijgen. Verder zoekende kwam ik tot de conclusie dat deze man enorm veel fans had maar ook een grote schare vijanden. Dit intrigeerde mij des te meer en ik besloot dat ik op zijn minst me eerst in zijn visie moest verdiepen alvorens een oordeel te vellen. Ik abonneerde me op de nieuwsbrief van zijn website, kocht zijn eerste boek "Cesar's Way", volgde zijn online cursus en bekeek alle afleveringen van de eerste drie seizoenen op DVD. Ik sloot me aan bij diverse forums en kwam in contact met een Cesar Millan "ambassadeur" in Engeland. Ik merkte dat de visie van Cesar heel erg overeenstemde met de visie die mijn man en ik al jaren hebben wat betreft het omgaan met honden. We zijn beide zeer afhankelijk van onze honden omdat het onze werkhonden bij de schapen zijn. Daarnaast hebben we ook een paar gezelschapshondjes en hebben we regelmatig probleem Border Collies in huis die herplaatst of hertraind moeten worden. In de jaren dat we nog wel eens een nestje Border Collies fokten leerden we enorm veel van het gedrag van onze honden. Het roedelgedrag dat onze honden onderling laten zien, vooral tijdens de aanwezigheid van een nest pups is bijzonder leerzaam. Als de moederhond haar pups beschermt voor de andere honden, met de pups speelt of de pups corrigeert als ze hun tandjes te hardhandig in moeders tepels zetten is zo'n mooi studiemateriaal, daar kun je geen genoeg van krijgen. De honden leerden ons hoe hondengedrag en hondentaal in elkaar steekt. Vooral heel simpel en heel duidelijk; een strakke blik en je lijf verstarren is al genoeg om een andere hond duidelijk te maken wat je standpunt is.

Cesar Millan bezoekt in zijn shows mensen die een probleem hebben met hun hond en die problemen variëren van extreem angstige honden, honden met een fobie of een obsessie tot extreem agressieve honden. Cesar noemt deze agressie "red zone" agressie. Het is werkelijk onvoorstelbaar als je ziet hoe een normaal gezin vaak al jarenlang met een hond in huis leeft die eigenlijk een tikkende tijdbom is. De meeste mensen die in de Dog Whisperer shows komen, hebben al een dusdanig groot probleem dat overwogen werd om de hond in te laten slapen. Vaak hebben ze ook al diverse cursussen gevolgd of zelfs een gedragsdeskundige ingeschakeld zonder resultaat. De opzet van de afleveringen is indrukwekkend, met een vleugje show, sterke muziek erachter, herhaling, slow motion beelden en drama. Het hoort er allemaal bij en het maakt de serie bijzonder succesvol. Ik heb me meer dan eens verbolgen gevoeld over het feit dat er zoveel in negatieve zin over de serie gesproken wordt en er zelfs een petitie gaande is om de serie te stoppen. Toen ik in Engeland was en met de medewerkers daarover sprak, vertelden ze me dat die paar duizend handtekeningen niet veel voorstellen ten opzichte van de miljoenen fans en de vele succesverhalen. De grootste weerstand die de serie oproept is dat men denkt dat die ''snelle oplossing" op termijn niet werkt, dat de eigenaren na de show aan hun lot worden overgelaten, het feit dat Cesar honden corrigeert en dat mensen thuis zijn correcties op een verkeerde manier toepassen waardoor de honden agressiever of banger worden dan ze al zijn.

Het is in ieder geval zeer wel mogelijk om binnen het tijdsbestek van de opnamen voor de show, in één dag dus, een probleem op te lossen. Dat heeft mede te maken met het feit dat de betreffende hond nooit leiding heeft gehad en die nu plotseling wel krijgt en dat de persoon die de behandeling toepast een zeer ervaren, natuurlijk en instinctief hondenmens is. Hij denkt niet na, hij voelt aan en handelt daarna. Ik heb dit zelf ook meerdere malen mogen ervaren. Honden zijn gevoelsdieren, zij lezen niet uit boeken en hoeven geen twee tellen na te denken over wat zij doen en waarom zij iets doen. Zij reageren terstond op een bepaalde situatie. Honden voelen mensen heel goed aan, alle innerlijke emoties die mensen hebben zijn van invloed op het gedrag van de hond.

Het corrigeren van de honden is iets wat volgens de huidige gedragsbegeleiders en hondentrainers niet meer kan. Toch vreemd, als je kijkt naar hoe honden onderling met elkaar omgaan. Honden corrigeren elkaar ook met grommen en bijten als ze iets duidelijk willen maken, hun lichaamstaal spreekt boekdelen. Als je heel goed kijkt naar de afleveringen zie je dat Cesar tijdens het geven van een correctie heel kalm en rustig blijft en de hond ook direct beloont zodra deze zijn agressie opgeeft. Geen enkele hond heeft na de correctie een hekel aan Cesar. Integendeel, ze houden van hem! Dat mensen thuis bepaalde handelingen gaan na doen is helaas onvermijdelijk. In het geval van agressie bij honden is het altijd verstandig een professionele gedragsbegeleider in te schakelen, doch in hoeverre kan de huidige begeleider hulp bieden, gezien het feit dat er nog steeds honden moeten inslapen omdat men er geen raad mee weet. Met Cesar's visie krijgen alle honden een zeer goede kans op herstel, hij hoeft zelden tot nooit een hond op gedrag in te laten slapen.

Als je naast het bekijken van de Dog Whisperer afleveringen ook zijn vele boeken leest kom je tot de conclusie dat Cesar's visie veel meer inhoudt dan het domineren en correcties geven. Het schept een goed beeld hoe een hond in elkaar steekt en wat de hond nodig heeft om geestelijk in balans te zijn. Hij inspireert mensen anders tegen hun leven aan te kijken om zodoende de hond te helpen. Hij heeft mij in ieder geval behoorlijk geïnspireerd, vooral na mijn persoonlijke ontmoeting met hem in Engeland. Ik heb een hele andere kijk gekregen op deze bijzonder gevoelige, intelligente en charismatische persoon.

Door mijn ambassadeurschap was ik in de gelegenheid om met de tourbus van het team in Engeland rond te reizen en de eerste vier shows te bezoeken. Hier volgt mijn verslag van deze reis en de ontmoeting met Cesar Millan. Dit verslag is het uitgebreide verhaal van mijn hele week.

Zondag 28 feb. en maandag 1 maart.

De eerste twee dagen van mijn reis verblijf ik bij Suzie Crystal in huis, ambassadeur van Engeland. Zij woont in een schattig klein huisje vlak aan de Engelse kust en leeft samen met haar man en 14 honden! De honden verblijven niet in kennels maar allemaal in huis en ik was zeer benieuwd hoe zo'n grote roedel met elkaar omgaat. De roedel bestaat uit een aantal Jack Russells, een paar kruising Terriërs, een Chihuahua, twee Engelse Setters, een Doberman en een Deense Dog. Daarnaast heeft Suzie soms herplaatshonden in huis of honden van klanten die, net als sommige honden bij Cesar, heropgevoed moeten worden. Suzie heeft me veel verteld over het reilen en zeilen van haar roedel, hoe het er vroeger aan toe ging (behoorlijk heftig met zoveel Terriërs in huis) en hoe het nu gaat na het volgen van Cesar's Way. Ik moet zeggen dat ik behoorlijk verrast ben door de rust die de hele roedel uitstraalt, hoewel er een aantal honden op leeftijd zijn, blijft het feit dat de Terriërs natuurlijk kleine tijdbommetjes zijn als het er op aankomt. En als je nu denkt dat deze roedel strak in bedwang en onder appel gehouden wordt, dan heb je het mis. Het loopt allemaal gezapig door elkaar en mag overal op banken en stoelen liggen. Toch heerst er die serene rust van goed leiderschap. Alle honden slapen samen en eten gezamenlijk zonder morren. Slechts een paar heftige Terriërs worden 's nachts en wanneer er niemand thuis is in een andere kamer gehouden.

Dinsdag 2 maart.

Na het verblijf bij Suzie vertrekken we met 2 honden (Bob, een kruising Jack Russell x Border Collie en Sadie, een kruising Jack Russell x Chihuahua) richting Londen om de eerste repetities mee te maken. De eerste vier shows mag ik bezoeken en ik mag met het team in de tourbus meerijden maar de overnachting moet ik zelf regelen. Dat is geen probleem want ik heb familie en vrienden in drie van de locaties waar we zijn maar Londen is toch even wat anders. Het duurt uren voor je daar van A naar B bent en vooral 's avonds laat met de underground naar huis is niet echt leuk. Maar goed, weer een ervaring rijker.

Woensdag 3 maart.

We vertrekken vanuit het Hotel naar de O2 arena met een hele luxe taxibus. Volgens de chauffeur heeft hij al heel wat beroemdheden vervoerd waaronder onlangs nog Lady GaGa. Nu dus de beroemdheden "Bob the Dog" en "Sadie"! Mijn eerste kennismaking met het team is verrassend, ik word direct in hun armen gesloten en voorgesteld aan iedereen. Er zijn twee dames uit Australië die in hun land in 2009 ook de tour hielpen organiseren en er nu in Engeland ook verantwoordelijk voor zijn. Van hen moet ik plaats nemen in de zaal zodat ik de hele show kan volgen en weet hoe alles in zijn werk gaat. Dat is best grappig, zo in je eentje in die zaal zitten en alleen maar kijken. De rest van de crew is bezig met beeld en geluid te testen en Cesar bij te sturen wat zijn tekst betreft. De eerste show is toch het moeilijkst, je weet dan nog niet hoe alles verloopt. In die zaal is dan ook het eerste moment dat ik Cesar live zie. Ik kan daar wel heel nuchter over doen maar het bezorgde me wel even kippenvel. Hij komt het podium op, test het geluid, kijkt een beetje rond, ziet mij zitten in de zaal en lacht even. Hij heeft geen idee wie ik ben natuurlijk maar dat moment zal ik niet snel vergeten. De repetitie is niet zo heel spannend om te bekijken, er wordt nog veel toegevoegd en weggelaten en getest en Cesar somt zijn tekst zonder humor op. Hoe anders zou dat zijn tijdens de werkelijke shows! Na de repetitie wordt ik aan Cesar voorgesteld, ook weer een hele bijzondere ontmoeting. Hij is zo enorm vriendelijk en heel erg belangstellend naar wie je bent en wat je doet. Toen ik vertelde over onze Border Collies wilde hij graag weten wat de meest voorkomende gedragsproblemen bij Border Collies zijn.

Vandaag blijkt ook dat Simon, de man van Suzie, nog een hond moet brengen. Gekozen wordt voor de Engelse Setter "Alfie" en arme Simon moet weer helemaal van Norfolk naar Londen rijden en weer terug. Het hondenteam bestaat vanaf nu dus uit 3 honden van Suzie die op het toneel als voorbeeld moeten dienen.

Het team is erg voorzichtig als het gaat om de behandeling van de honden en de gehele show. Er zijn twee dierenartsen aanwezig. De dierenartsen controleren de deelnemende honden voortdurend. Er zijn ook honden aanwezig van de stichting Pets as Therapy en honden die buitengewoon inspirerend zijn, zoals de "doggydance" honden (Mary Ray en Kate Nicholas) en de Nowzad dogs, een organisatie die zwerfhonden in Afghanistan opvangt, herplaatst en dierenwelzijn onder de aandacht brengt. Ik heb de opdracht gekregen om backstage de spullen klaar te zetten voor de deelnemers en de eigenaren met honden van hun kleedkamers naar het podium of de zaal te begeleiden en weer terug. Ze te voorzien van microfoons en de honden van Suzie vast te houden als zij met een hond het podium op moet.

De eerste show is zo enorm overweldigend, maar liefst 7000 man zit er in de zaal en het moment dat Cesar opkomt, is er weer een die ik nooit meer vergeet. Na een beginnend filmpje en opzwepende muziek komt Cesar op en het applaus dat hij krijgt is enorm, het publiek schreeuwt en gilt "we love you" en dat maakt Cesar bijzonder emotioneel. Licht emotioneel vertelt hij het publiek dat hij nu even niet "calm & assertive" is. Kippenvel gewoon, het applaus houdt enorm lang aan en het kost Cesar moeite de draad weer op te pakken. De show is gigantisch, er wordt veel gewerkt met film en foto's. De grappen van Cesar zijn werkelijk uniek, het publiek ligt voortdurend dubbel. Als hij geen Dog Whisperer was kon hij zo aan de slag als stand-up comedian. Tijdens de repetitie is er geoefend dat Cesar na de pauze in de zaal zou lopen en twee mensen uit de zaal selecteert om op het podium te komen. Met opzwepende muziek om de mensen lekker actief te krijgen want dat hoort bij de act. Zo gezegd, zo gedaan, na de pauze start de harde muziek en Cesar begeeft zich met de producer in de zaal ... maar het publiek ziet zijn kans schoon en Cesar wordt belaagd door vele fans, er worden handen gegeven, gekust en omhelst en op een gegeven moment wordt het bijna eng en besluit men toch maar snel het podium op te gaan. Achteraf hebben we er hartelijk om gelachen maar deze act wordt in de volgende shows niet meer gedaan. In het 2e deel van de show komen de honden aan bod. Eerst de honden van Suzie, om te laten zien hoe een roedel in balans kan zijn, dan een hyperactieve hond die op het podium op de loopband gaat lopen en een hond met voedselagressie (dit is echt mijn favoriete onderdeel, het is zo mooi te zien hoe eenvoudig Cesar dat oplost). Na de show is er voor een aantal gasten de VIP vraag en antwoord sessie. Cesar neemt nog veel tijd om de VIP gasten een hand te geven, deelt handtekeningen uit en gaat met hen op de foto. Hij krijgt veel foto's en tekeningen cadeau en er is zelfs een vrouw die een zwarte band om haar arm draagt met de naam "Daddy" erop omdat Cesar's pitbull "Daddy" kort voor de tour overleed.

Donderdag 4 maart.

Vanuit het Hotel zullen we met de tourbus richting Birmingham vertrekken. De bus is schitterend, helemaal zwart en van binnen net een klein hotel. Luxe bekleding, een TV, een minibar, toilet en op de bovenverdieping zelfs een aantal bedden. Ik heb voor alle teamleden Hollandse cadeautjes meegenomen die erg gewaardeerd worden. Ook voor Cesar en zijn familie heb ik van alles bij me, Hollandse T-shirts, schapendingetjes en een mooi fotoalbum waar al onze honden in staan en de schaapskudde natuurlijk. Ik heb het album een beetje gemaakt in de trant van zijn visie; "exercise, discipline and affection" (beweging, discipline en liefde, in die volgorde). Dat vindt hij geweldig mooi om te zien en beaamt dat onze honden toch wel een heel mooi leven hebben. Ook weer even leuk gekletst en nu heel ontspannen, niet meer dat gevoel dat je met een mega beroemdheid aan het praten bent.

's Middags worden er weer honden getest; een Weimaraner, een Golden Retriever, een Aussie, een kruising Cocker Spaniël en een Beagle. Alleen de Cocker en de Beagle mogen door. De mensen waarvan de honden niet gekozen worden krijgen vrijkaartjes voor de show. De honden moeten ze dan wel naar huis brengen. De puppies zijn dit keer een Labrador en een Witte Herder. De show is weer geweldig, wederom een enthousiast 6000 man publiek.

In de show gebruikt Cesar een erg leuk voorbeeld om uit te leggen wat een "kalm en assertieve roedelleider" is. In de show vertelt hij op zeer komische wijze het verhaal van de Rottweiler en de kat; Een vrouw, die een enorm kattenliefhebster is en een kat heeft, besluit op een dag een hondje uit het asiel te nemen. Ze gaat naar het plaatselijke asiel en stuit daar op een hele zielige Rottweiler. Met ach en wee en heel veel medelijden over dit arme dier dat hier in dat asiel beland is neemt ze de hond mee ... (een filmpje hiervan is te zien op de website: www.roedelleider.eu)

Aan het eind van de show moet ik helpen bij de vraag en antwoord sessie, we staan dan met zijn drieën verspreid over de zaal met een microfoon om die aan de vraagsteller te geven. Ik heb helaas niet alles kunnen onthouden van de vragen. Een ervan was een vraag van een hondentrimster die regelmatig een hond krijgt die bijna niet te trimmen is vanwege hyperactief gedrag. Cesar vraagt haar of het mogelijk is voor haar om een loopband in de trimsalon te zetten en de hond daar een tijdje op te laten lopen zodat de hond rustiger wordt. Leuk detail hierbij is dat Cesar's eerste baan in Amerika bij een trimsalon was en enorm veel klanten verwierf omdat hij de enige was die hele moeilijke honden kon behandelen.

Vrijdag 5 maart.

We vertrekken met de bus naar Cardiff in Wales. Een lange rit in de bus maar wel een heel enerverende! Ik had natuurlijk een aantal brandende vragen die ik graag aan Cesar wilde stellen maar wist niet goed of hij daar de tijd voor wilde nemen. Hij moet toch ook behoorlijk moe zijn van die optredens. Maar het is totaal geen probleem, in de rijdende bus hebben Suzie en ik zeker anderhalf uur met Cesar gesproken. Geweldig wat een rust die man uitstraalt en hoe kalm hij de tijd voor ons neemt en ons van vele, vele tips en verhalen voorziet.

Cesar noemde dit onderonsje een "mini seminar"! Mijn vragen gingen voornamelijk over de grote roedel in zijn "honden psychologisch centrum". Waar hij vaak probleemhonden opneemt om te rehabiliteren. Omdat wij (Hans en ik en ook Suzie in Engeland) ook een grote roedel hebben variërend van 10-14 honden intrigeert me zijn visie mateloos:

In Cesar's roedel leven doorgaans 30 tot 50 honden. De honden worden gerangschikt naar energie niveau, niet naar grootte of ras. Ze zijn overdag zo veel mogelijk bij elkaar, 's nachts worden ze verdeeld in groepen van ca. 10 honden, waarbij ook weer gelet wordt op het energie niveau. Zo gaan er bijvoorbeeld 2 honden met een hoog energie niveau samen met 2 laag energie of 2 hoog en 2 middelmatig maar nooit 2 hoog energie met 1 laag of middelmatig. Vergelijk het met jezelf, als je tussen 2 zenuwachtige personen in zit, dan wordt je zelf ook nerveus. 's Nachts slapen de honden alleen in kleinere groepen. Gevechten komen dan niet voor omdat de honden echt moe zijn. In Cesar's centrum wordt overdag heel veel met de honden gedaan. Cesar wandelt dagelijks met de honden (de "packwalk" met soms wel meer dan 40 honden!), of hardlopen, zwemmen, op de loopband, skeeleren, fietsen en ballen gooien.

Voor Cesar is het hebben van 10 honden hetzelfde als het hebben van 1 hond voor iemand anders. Hij werkt het liefst met een hele grote roedel. Alle honden in zijn roedel zijn gecastreerd of gesteriliseerd. Als er een hond in de roedel komt voor rehabilitatie die niet is geholpen dan wordt deze samen geplaatst met een laag energie niveau totdat hij de regels van de roedel begrijpt en accepteert. Daarna kan hij naar de grotere groep. De roedel varieert regelmatig van samenstelling! Cesar neemt vrijwel alleen honden op uit asiels die op de nominatie staan om afgemaakt te worden vanwege hun gedrag. De moeilijkste gevallen komen dus bij hem in de roedel. Als ze gerehabiliteerd zijn worden ze met succes weer herplaatst. Ook komen er veel honden van klanten in de grote roedel die vaak na 3-4 weken weer naar hun eigenaar terugkeren. Overdag zijn de grotere groepen samen waarbij Cesar of diegene die hem vervangt dan duidelijk de roedelleider en hoogste in rang is.

Als je thuis een grote roedel hebt en je wilt een hond opnemen voor heropvoeding, dan moet je de veiligheid van jouw roedel (jouw familie) voorop stellen. Als de nieuwkomer een te hoog energie niveau heeft en jouw roedel raakt daardoor te zeer van slag, moet je het niet doen. Het gebruik van kennels om 1 of 2 honden af te zonderen is aan te raden om ze veilig te kunnen stellen als je zelf niet op ze kunt letten.

Bij het heropvoeden komt stress voor maar volgens Cesar is het beter dat je de honden leert met deze stress om te gaan en geen ingewikkelde pogingen moet doen om die stress te verkomen. Je kunt het nooit helemaal vermijden. Cesar gebruikt dit dilemma vaak in zijn oplossingen, een hond die wegvlucht nadat hij een terechtwijzing heeft gehad wordt weer op dezelfde plek gezet.

Cesar vergelijkt probleemhonden met mensen die in de grote stad wonen. Mensen van het platteland hebben meer een ongedwongen, kalm gevoel (laid-back). De rust van het country leven, mensen die nog dicht bij de natuur staan. Hij noemt twee verschillende typen mensen; de "instinctieve" mensen, zij hebben een open geest en handelen vlot en op een natuurlijke wijze. En de "intellectuele" mensen in denken en doen; zij hebben een gesloten geest en handelen niet op een natuurlijke manier, zij overdenken te veel.

Volgens Cesar's ervaring, is het heel goed mogelijk, om honden, die de inprenting en socialisatie gemist hebben, te heropvoeden. Honden willen graag voorwaarts gaan en blijven leren.

Om honden te leren dat ze in zo'n grote groep bij de "packwalk" ook los achter hem blijven lopen maakt Cesar gebruik van andere stabiele honden. Honden die al langer met hem meelopen en altijd in balans zijn. Een nieuwkomer of wegloper maakt hij dan vast aan deze stabiele hond, vaak een Rottweiler of een Pitbull. In het begin gaan er meerdere honden aan de lijn mee maar na verloop van tijd kunnen er steeds meer honden los.

Cesar is een voorstander van het samen laten slapen van honden. Als de honden overdag genoeg beweging hebben gehad zijn ze moe en gaan echt wel slapen. Puppies slapen ook altijd bij elkaar, bovenop en naast elkaar, ook wilde honden slapen bij elkaar. Het samen slapen is beter voor de "pack mentaliteit" onder de honden. Een veel gebruikte quote van Cesar "picture in your mind what you want!" (beeld in gedachten wat je wilt)

Hij heeft zo enorm veel ervaring met buitengewoon agressieve honden die hij allemaal weer zover krijgt dat ze terug in de maatschappij kunnen. Hij weet dat anders denkende trainers en gedragsbegeleiders dergelijke honden laten inslapen bij gebrek aan vertrouwen en kunde om deze honden weer goed te krijgen. Hem wordt verweten dat hij geen wetenschappelijke achtergrond heeft maar zoals hij al vertelde, er zijn mensen die heel intelligent zijn, veel boeken hebben gelezen, langdurig gestudeerd en diploma's hebben maar niet meer "instinctief" kunnen reageren.

Hij laat dit gevoel even over zich heen komen met een diepe zucht en gaat dan met heel veel energie weer verder! Vooral tijdens de show als het publiek massaal zo enthousiast reageert, weet Cesar het negatieve weer om te zetten in het positieve. Onze honden zijn onze spiegel! Onze negatieve energie weerkaatst op de hond. Ben je heel druk, nerveus of boos dan zal de hond die energie overnemen en vervelend gedrag gaan vertonen.

Zaterdag 6 maart.

De Arena in Cardiff is erg onlogisch ingedeeld. De gasten met hun honden moeten, als ze van de kleedkamers komen helemaal via de catering ruimte en enkele trappen omlopen naar het podium. Het is net een doolhof, we lopen die route 's middags meerdere keren om niet 's avonds de weg kwijt te raken. Het is een enorm aftands gebouw, haast een schande om hier gasten te ontvangen. Ik ben er al vroeg en kan mooi zien hoe het podium en alle techniek opgebouwd wordt.

De hondenselectie gaat weer vlot, ik moet de mensen bij de parkeergarage opvangen en doorsturen naar de ingang. Ik krijg een portofoon voor de hele avond zodat ze me in noodgevallen kunnen oproepen. Er is een Rottweiler, een Border Collie pup, en weer dezelfde mensen van de PAT (Pets as Therapy) met hun Cocker Spaniël. Cesar heeft weer uitgebreid tijd voor foto's. De show gaat prima, het schema van gasten begeleiden loopt erg nauw omdat we zo'n eind om moeten lopen. De honden doen het erg goed. De Rottweiler met de voederbaknijd doet tevens mee met de "packwalk" samen met de 3 honden van Suzie. En dat op het toneel, echt geweldig. Een hele leerzame uitleg van Cesar die de lichaamshouding van de eigenaar verbetert; schouders naar achteren, rug recht, en vooruit kijken omdat ze steeds naar beneden kijkt. Cesar masseert haar schouders, ze moet losser worden. Bij het VIP uurtje worden weer veel vragen gesteld en na afloop neemt hij lang de tijd om mensen handen te schudden, op de foto te gaan of handtekeningen uit de delen. Mijn hotel is aan de overkant van de Arena, bij het hek van de Arena staan nog heel veel mensen te wachten. Als ik allang in mijn hotel ben zie ik vanuit het raam dat Cesar nog steeds handtekeningen uitdeelt en op de foto gaat met de mensen die bij het hek staan te wachten.

Zondag 7 maart.

In de hal van het hotel wacht ik op de rest van het team. Opeens komt Cesar naast me zitten en vraagt me hoe ik me voel, of ik het leuk vindt en hij wil van alles weten over Nederland. Hij vertelt me dat er een land was die de Dog Whisperer serie wilde boycotten ... uuhh tja, dat was Nederland dus. Hij wil graag weten waarom maar blijft enorm vriendelijk, er komt van zijn kant geen onvertogen woord, geen kritiek, niets. Ik probeer op mijn allerbeste Engels te vertellen over positieve trainingsmethoden en de Nederlandse gedragsbegeleiders, over opleidingen, onze situatie hier, dat Nederland geen verbod meer kent op het houden van "gevaarlijke rassen" maar Engeland wel en wat al niet meer. Het is een erg leuk gesprek dat steeds even onderbroken wordt door mensen die hem herkennen en een handtekening willen of op de foto willen.

Ik vertel hem ook dat mensen denken dat er achter de schermen geoefend wordt, als de camera niet draait maar Cesar verteld dat alles daadwerkelijk gebeurt in de tijd, dat er gefilmd wordt. Er loopt soms ook een klokje mee die dat laat zien. Ook medewerkers aan de show hebben dit ervaren, wat te lezen is in het boek over de eerste drie seizoenen. Soms wilden zij wel eens een scene overdoen maar dat kon dan niet meer omdat de hond op dat moment zijn probleem niet nog eens op bestelling kan laten zien. Tevens denkt men dat de klanten uit de show na de aflevering aan hun lot worden overgelaten. Ook dat is niet waar vertelt Cesar, iedereen krijgt nazorg en begeleiding en vaak laat de show de mensen weer zien in een aflevering. Ook in het boek zijn de resultaten van de eigenaren beschreven. Cesar vertelt over een aflevering waarin een vrouw een probleem had met een Boerboel. Zij maakte zich overal extreem zorgen om en die negatieve energie voelde haar hond heel sterk aan. Zij hebben er toen voor gezorgd dat deze vrouw hulp kreeg van een homeopathische arts om zodoende niet alleen de hond maar ook de vrouw te helpen!

We rijden met de bus direct door naar het Wembley Arena in Londen. Een heel mooi en groot gebouw. Nu kan ik meemaken hoe de hondenselectie in zijn werk gaat. Maar dat valt tegen, ik verwacht een uitgebreide test of zo maar Cesar kijkt alleen maar even en weet eigenlijk direct wat voor vlees hij in de kuip heeft. Ik heb een Husky gefilmd die in de show meedoet en dat is erg mooi filmmateriaal geworden! Ongelooflijk mooi om te zien hoe Cesar deze vrouw helpt en hoe hij de hond leert om op de loopband te gaan. De vrouw is erg zenuwachtig maar Cesar weet haar heel kalm en duidelijk te begeleiden. Hij laat zien hoe je de hond op de loopband introduceert, alles gaat heel rustig en kalm. Daarna loopt hij met de hond en de vrouw rond in de arena met de lus van de riem om de hond zijn nek, achter de oren. De hond is rustig en loopt heel braaf mee, geen getrek, niets, alleen maar kalmte.

Ik begrijp Cesar nu vele malen beter maar toch, zo iemand als hij vindt je nergens en zijn omgang met honden is zo speciaal, dat leer je niet zo 1, 2, 3. Het moet een levensstijl worden om zo met honden om te gaan waarbij kalme assertieve energie het belangrijkste uitgangspunt is, samen met een positieve instelling van jezelf!

Mijn Nederlandse website over Cesar Millan: www.roedelleider.eu

Greet Abbink

Cesar Millan Ambassadeur NL

Maart 2010